پای دلتنگی تو در میان است
اگر آسمان
به بهانه ی افق
زمین را می بوسد
آنجا که خدا هم دلتنگ است
تماشا کن غرورش را
چه بی نشان
عاشقــانه می نویسد...
پُر از عشق شده ام و شیدا
و
وقت ، وقت عاشقی ست
بیا با هم حرف بزنیم که دلم چقدر حرف دارد !
بیا که با تو ساز ِ دل چه خوش کوک می شود
و من
چه بی دغدغه محرمانه هایم را زمزمه می کنم
و تو چه خالصانه مشت مشت مهربانی نثارم می کنی
بیا
خدایا بیا کنارم باش
دستانم را محکمتر در دستان پُر ازلطفت بگیر
می خواهم بر دستان ِ امن ِ توبوسه بزنم
The flames are all gone, but the pain lingers on
چشم ها را باید شست ، جور دیگر باید دید
واژه را باید شست
واژه باید خود باد،واژه باید خود باران باشد
چترها را باید بست
زیر باران باید رفت
فکر را ،خاطره را،زیر باران باید برد
با همه مردم شهر ،زیر باران باید رفت
دوست را ،زیر باران باید جست
زیر باران باید بازی کرد
زیر باران باید چیز نوشت حرف زد، نیلوفر کاشت
چشم ها را باید شست جور دیگر باید دید
ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم ، چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم
به تو آری ، به تو یعنی همان منظر دور به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور
به همان سایه همان وهم ، همان تصویری که سراغش ز غزل های خودم می گیری
به همان زل زدن از فاصله دور به هم یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم
به تبسم ، به تکلم ، به دلارایی تو، به تماشا ، به خموشی، به شکیبایی تو
به نفس های تو در سایه سنگین سکوت به سخن های تو به لهجه شیرین سکوت
به دو راهی های زمین که می رسم
چشم به آسمان می دوزم!
آنجا راه همیشه یکی ست...
به گرمی کلافه گی.
دلم گرما زده شده!
دلت که تنگِ یک نفر باشد...
خودِ خدا هم بیاید تا خوش بگذرد و لحظه ای فراموش کنی فایده ندارد...
تو دلت تنگ است...
دلت برای همان یک نفر تنگ است تا نیاید...
تا نباشد...
هیچ چیز درست نمیشود
نظرات ()